Aller à la page d'accueil. | Aller au contenu. | Aller à la navigation |

 
Akcje Dokumentu

Wiadomości z wizytacji s. Julii w Bangui i Libenge, w dniach 13.II.-9.III.2018

28 marca 2018

Mój pobyt w Bangui i Libenge był przeżywany spokojnie, w nadziei i zaufaniu Bogu, który jest Bogiem życia i historii. To On działa, odnawia sens życia i nasze postawy. Przyszłość jest w Jego rękach. Nam pozostaje tylko zrobić krok, który wynika z naszej odpowiedzialności, nawet wtedy kiedy sytuacja w kraju jest ciągle napięta i trudna.
To co mnie napełnia radością i siłą pozwalającą przekraczać trudności, to widzieć zaangażowanie naszych sióstr w służbie tych wszystkich, którzy cierpią i którzy ich potrzebują; radość oglądania cudów, jakich one dokonują wobec osób: dzielą ich radości, cierpienia, dają siebie i otrzymują...

Tu możesz obejrzeć zdjęcia...

Jak wiadomo, Republika Centralna Afryki (Środkowoafrykańska) jest krajem śródlądowym w sercu Kontynentu Afrykańskiego. Zajmuje 623 000 km² powierzchni i szacunkowo 5 milionów ludności, jest 80% chrześcijan, 15% muzułmanów i 5% animistów. [animizm – pogląd, zgodnie z którym istoty nie-ludzkie – takie jak zwierzęta, rośliny czy przedmioty nieożywione – posiadają duszę.]

Ostatnie konflikty militarno-polityczne spustoszyły kraj i pogrążyły rodziny. Osłabiły system edukacji na wszystkich poziomach.
W parafii św. Józefa Mukassa, Cattin jest jedną z dwóch wspólnot w Bangui. Ta parafia jest ustyowana na peryferiach miasta Bangui, stolicy Republiki Środkowoafrykańskiej. Podczas ostatniego kryzysu schroniła ona ponad 40 000 osób przesiedlonych. Dzielnica jest polem działania grupy somoobronnej "Anti Balaka". Wszystkie szkoły w dzielnicy zostały zniszczone. Dzieci muszą pokonywać wiele kilometrów, aby dostać się do szkoły. Najmniejsze nie chodzą do szkoły z powody odległości i niebezpieczeństwa.
Na prośbę Kardynała Dieudonné Nzapalainga [arcybiskupa Bangui], wspólnota Oblatek odpowiedziała na potrzeby dotyczące edukacji dzieci. Składa się ona z 6 Sióstr: Zoila GOMEZ, Sophie MBO NGANDO, Yvette BWANGA , Simone MBEMBA , Berthe ZALE et Florence MBO NZAMBE. Uczestniczą one w duszpasterstwie parafialnym, pracują w Centrum Zdrowia gdzie doglądają dzieci chore, niedożywione i te, których rodzice żyją lub nie są dotknięci wirusem HIV. Dwie Siostry zajmują się tą szkołą, otwartą na prośbę Kardynała, od dwóch lat. Przyjmujemy dzieci wszystkich kategorii, nade wszystko sieroty i dzieci, których rodzice nie mogą sobie pozwolić na opłacanie szkoły.
Od ubiegłego roku, z pomocą organizacji Kindermission, otworzyłyśmy szkołę przedszkole składające się z jednego budynku, w którym znajdowały się trzy sale i biuro. Przy końcu roku, rodzice byli zadowoleni ze szkolenia ich dzieci i poprosili nas o otwarcie klas wyższych.
Dzięki naszym skromnym środkom finansowym zbudowałyśmy chatę (prawdopodobnie jest to chata ze słomy?), która służy jako sala lekcyjna. Myślałyśmy, że zapiszemy 30 dzieci na wstępny cykl 2 (CP2). Ku naszemu zdziwieniu liczba dzieci niemal podwoiła się w porównaniu do liczby dzieci w ubiegłym roku. Uważamy, że nie jesteśmy w stanie zbudować nowego budynku i zakupić całego jego wyposażenia, aby pomieścić dzieci w przyszłym roku.
Aby kontynuować ten projekt edukacyjny, zwróciłyśmy się o pomoc finansową do AMOCJ i Diecezji Lizbońskiej, która umożliwi nam pomoc w celu skonstruowania budynku z 8 salami lekcyjnymi i zwiększy w ten sposób zdolność przyjmowania dzieci w roku 2019-2020. Stanowi to koszt około 200 000 euro. Powierzam ten projekt Sercu Bożemu za wstawiennictwem Świętego Józefa. « Zdajemy sobie sprawę, że to, co robimy, to po prostu kropla w oceanie. Ale gdyby ta kropla nie istniała w oceanie, brakowałoby jej. » Matka Teresą z Kalkuty.
Druga wspólnota w Bangui składa się z trzech sióstr, znajduje się ona w Centrum Duchowym Biskupa Cucherousset w diecezji. Jest to wspólnota S. Teresy Nguma, Regionalnej na dwa Kraje. Mieszka ona z Siostrą Judith, Siostrą Brigitte SUMINZI i z dwiema aspirantkami: Marie Thérèse MOTIMO et Catherine Yeliti.
Przyjmują one misjonarzy z całego kraju, oferują rekolekcje duchowe i sesje formacyjne dla życia zakonnego i różnych grup. Zajmują się również biblioteką diecezji, jedyną w mieście.
WSPÓLNOTA W LIBENGE składa się z sześciu sióstr: Ernestine BILELE – odpowiedzialna za wspólnotę, zajmuje się Sierotami, pomaga kobietom zakładać stowarzyszenia rolnicze i hodowlane oraz nawiązuje kontakty z miejscowymi organizacjami pozarządowymi. Maria Gentie NAMBILI rozpoczyna studia podyplomowe w Wyższym Instytucie Pedagogicznym w Libenge, pracuje również w zarządzie przedszkola Św. Teresy. Jeanne ABESA jest odpowiedzialna za szkołę podstawową Bolingani od września 2017. Siostra Suzanne DABOKO kontynuuje swoją misję w zarządzaniu Liceum Mwinda. Siostra Lucie IKOY jest nauczycielką w Liceum, w zakresie Kroju i Szycia. Równolegle prowadzi lekcje Kroju i Szycia w Szkole Św. Dominika w parafii św. Franciszka. Siostra Aimée MOLANGI razem z siostrą Lucie prowadzi lekcje Kroju i Szycia w Liceum, jest odpowiedzialna także za Dom dla Dziewcząt-Matek w Libenge. Trzy Aspirantki Rebecca ALAMBI, Ernestine DIBERE i Chrétienne ABENA uczestniczą razem z siostrami w towrzyszeniu grupom parafialnym.
Dekanat Libenge znajduje się w prowincji Południowa-Ubangi, diecezja Molegbe. Zależy społecznie i ekonomicznie od Gemeny, stolicy Prowincji. Libenge graniczy z Republiką Środkowoafrykańską wzdłuż rzeki Ubangi, na odcinku ponad 120 km długości. Ludzie żyją z rolnictwa. Główną działalnością gospodarczą jest praca rzemieślnicza i mały nieformalny handel. Brak aktywności zawodowej, specjalistycznej wiedzy, nowoczesnych środków technicznych, banków umożliwiających oszczędności, a także niskie dochody oraz bardzo wysoka stopa bezrobocia uniemożliwiają dostęp do dóbr i usług społecznych (żywność, zdrowie, edukacja).
Na obszarach Wiejskich rodzina nadzoruje osierocone dzieci i młodzież. Wraz z aktualną sytuacją wojny i ubóstwa w Kraju, sytuacja się zmienia. Sieroty nie mogą już być pod opieką członków rodziny, pozostają same narażone na ryzyko błądzenia po ulicach, stąd pojawienie się zjawiska "dzieci ulicy". Zjawisko to stanowi zagrożenie dla samego dziecka i dla społeczeństwa. Coraz częściej dochodzi do przypadków przemocy, przestępczości, przemocy seksualnej, prostytucji dziewcząt z powodu głodu, jak również liczby chorób przenoszonych drogą płciową, przypadków AIDS i wczesnych ciąż.
Jednym z powodów odrodzenia się porzucania sierot jest ubóstwo rodzinne, powtarzające się konflikty zbrojne i niektóre wierzenia zwyczajowe.
W roku 1952 pierwsze działania społeczne Oblatek Serca Jezusa koncentrowały się na edukacji, awansie społecznym kobiet, kształceniu zawodowym w sytuacji zagrożenia. Te działania osiągnęły teraz dobre owoce.
W roku 2008 otworzyłyśmy sierociniec (F.A.T.), można by nazwać Rodziną Przyjmującą na czas Przejściowy. Przyjmujemy dzieci i młodzież od 0 do 17 lat. Dom zapewnia zakwaterowanie dla dzieci od 0 do 10 lat, które są sierotami z Konga lub z innych części Środkowej Afryki, po śmierci rodziców w obozie dla uchodźców.
Od roku 2012 w kraju przebywa ponad 12 456 uchodźców z Afryki Środkowej, oczekujących na repatriację do czasu ustanowienia pokoju w ich kraju. Korzystają z usług gastronomicznych, opieki medycznej, szkolnictwa, szkolenia i przygotowania zawodowego oraz integracji rodzinnej. 40% produktów zaspokaja potrzeby sierot. Chcemy uruchomić projekt wytwarzania hostii, który kosztuje około 12000 Euro. Zawierzamy go wstawiennictwu św. Józefa. Korzyści z tego projektu mają pomóc sierocińcowi w szkoleniu dzieci w wieku od 10 do 17 lat w nauce stolarstwa, murarstwa, kroju i szycia. Ten projekt miałby duże znaczenie w trzech Dekanatach w Południowym Ubangi, ponieważ istnieje 13 parafii, które zamawiają hostie wyprodukowane u Ojców Kapucynów w innej parafii, ale jest wiele zamówień i mało hostii w magazynie. W Południowym Ubangi większość ludności stanowią chrześcijanie katoliccy (70%). Wielu młodych ludzi zaangażowanych jest w pracę duszpasterską w parafiach i sub-parafiach.
CENTRUM PRZYJĘCIA NA CZAS PRZEJŚCIOWY, IM. LUDWIKI TERESY/Libenge: przyjęliśmy pod opiekę dzieci, młodzież osieroconą i pigmejów, dzięki pomocy udzielonej przez Instytut i darczyńców:
• 11 dzieci, którym zabezpieczamy: wyżywienie, naukę i opiekę medyczną
• 21 dzieci uczy się w szkole Podstawowej
• 11 osób młodych (młodzieży) uczęszcza do szkoły średniej
W Przedszkolu św. Teresy: setka dzieci otrzymuje posiłki każdego dnia.
SANA Simple jest studentem drugiego roku historii na Uniwersytecie. Adolphe KEFEMOBE miał radość uzyskać dyplom ukończenia studiów na kierunku agronomii. Swoje doświadczenia realizował w projekcie Caritas i razem z siostrą Ernestine, na naszym polu.
« Tak bardzo lubię, gdy święte dzieła zaczynają się w Betlejem » Ludwika Teresa do pani Tresca.
Jedną z głównych atrakcji tej wizyty jest spotkanie trzech wspólnot z ojcem Tricard. Od roku 2011 trzy wspólnoty nie spotykały się z powodu wydarzeń w Kraju.
Podczas swojego pobytu w Bangui, o. Tricard podzielił się z naszymi siostrami tym, co starał się podkreślić w książce « Piętnaście dni modlitwy z Ludwiką Teresą ». Zauważył związek słów Ludwiki Teresy ze słowami Papieża Franciszka w « Radość Ewangelii » ponieważ Ludwika Teresa jest świętą na dziś. Ojciec pokazał kontekst, w którym ona pisała, podkreślając wydarzenia z XIX wieku, których doświadczyła. « Lubię pokazywać - mówi ojciec Tricard - jej bliskość z rodziną, z jej siostrzeńcami: Sabiną, Robertem i Kamilem, którymi opiekowała się po śmierci ich matki. Chciałem także mówić o międzynarodowej misji Oblatek, o ich promieniowaniu w krajach najbiedniejszych i poprzez przykład ich więzi z Biskupem Oscarem Romero ». Położył on akcent osobisty, świadcząc o swoich powiązaniach z Instytutem, zwłaszcza z Samuelitami. Z entuzjazmem podzielił się szczegółami codziennego życia Ludwiki Teresy i wagą, jaką do nich przywiązywała. Rzucił okiem na to, kim ona jest: bardzo ludzką kobietą, blisko rodziny i przyjaciół, świadomą rzeczywistości świata i zaangażowaną w jej przekształcanie. Przeżywała to jako owoc jej głębokiej duchowości opartej na miłości do Serca Jezusa i Eucharystii. Dla ojca Tricard, listy, które najlepiej ukazują jej człowieczeństwo, to listy adresowane do jej siostrzenicy Sabiny de Kergaradec.

Nieustannie wyrażam całą moją wdzięczność i uznanie za realizację tego pięknego dzieła: « Piętnaście dni modlitwy z Ludwiką Teresą », za odwiedziny i podzielenie się z każdą z naszych Oblatek swoją wiedzą z wielkim oddaniem i dyspozycyjnością. W dużym stopniu przyczynia się to do ciągłej formacji naszego Instytutu.
Nasza pasja dla Boga i dla innych, w tym dla naszych Oblatek(ów), przynagla nas do zaangażowania się z całym sercem, duchem i wolą, by szukać i spełniać Boże pragnienie tu i teraz. Wołania tych, którzy są marginalizowani, wyzyskiwani, tych, którzy cierpią - dotykają nas i sprawiają, że stajemy się pomysłowi w naszym sposobie działania. Nasze własne ubóstwo rzuca nam wyzwanie i popycha nas do przodu. Możemy pomóc innym wyjść z peryferii i iść na peryferia, aby przekazać wołanie uciskanych, bez względu na to, czy są to ludzie, narody, czy planeta, ponieważ wiemy, że to, czym dziś żyjemy, będzie miało skutki w przyszłych pokoleniach. Otwierając nasze namioty, aby to uczynić nie tylko między nami, ale z wieloma innymi, z ludźmi dobrej woli wszystkich grup etnicznych, religii i środowisk społecznych, mamy mocną nadzieję, że to, co zasiejemy dzisiaj zakwitnie jutro.


Niech Dziewica Maryja, Nasza Królowa i Matka, wstawia się za nami i towarzyszy nam na drodze ku Wielkanocy! Z całą moją przyjaźnią


Julia de Sousa


 

 

<< Powrót do listy